jdnasir.ac.ir
jdnasir.ac.ir
jdnasir.ac.ir
فرم درخواست شغل

پیوندها
 
 
 

 

گالری تصاویر
سخنرانی ریاست محترم سازمان جناب آقای دکتر لاریجانی
سخنرانی ریاست محترم سازمان جناب آقای دکتر لاریجانی
سخنرانی ریاست محترم سازمان جناب آقای دکتر لاریجانی در افتتاح فرستنده رادیویی موج متوسط 300KW ایستگاهی حبیب آباد مرکز اصفهان ساخت جهاددانشگاهی خواجه نصیر جمعه 6 آبان 1379

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت حضار محترم سلام عرض می کنم و از اینکه این توفیق عاید ما شد تا امروز در محضر شما باشیم، خدای را سپاس می‌گویم. از آقایان موسوی و گودرزی و اکبری هم تشکر می‌کنم که مطالب قابل توجهی را بیان داشتند.

من از حدود 6ـ5 سال پیش که بحث بخشهای مختلف فنی سازمان در ذهنم مسأله عمده‌ای شده بود، خاطره‌ای دارم و فکر می‌کنم برای اینکه نقطه شروع کار ما از آن جا بود، برای یک لحظه شنیدن آن بد نباشد.

در اوایل ورود من به سازمان دعوایی بین سازمان و گمرک بوجود آمده بود. این نزاع در مورد 80 کانتینری بود که برای مدت زیادی در گمرک مانده بود.

برای ما مهم بود که این کانتینرها چرا ترخیص نشده‌اند؟ پس از پیگیری و پرداخت مبلغ لازم 80 کانتینر ترخیص شد. وقتی درهای آنها را باز کردیم، دیدیم تعداد زیادی دکل است.

برای من وارد کردن 80 کانتینر با این بعد مسافت از کشورهای دیگر خیلی عجیب بود و بعد از بررسی‌های بیشتر دیدیم، گاهی حتی میزهای چوبی صدا و تصویری که ما باید در استودیوها استفاده کنیم، هم وارد می‌شود. این مسأله مرا بسیار متأسف کرد که در ایران با وجود یک پتانسیل خوب نیروی انسانی در زمینه‌های فنی چرا ما باید چنین چیزهایی را وارد کنیم؟

خب. شروع کردیم، آقای مهندس کهزادی با وجود مرارتهای زیادی که وجود داشت خیلی زحمت کشیدند، تا این کار را شروع کنیم. اولین مانع در سازمان خودمان بودیم. یعنی نظر کارشناسان ما این بود که اصلاً به این کار دست نزنیم. آنها می‌گفتند: «کار بسیار مشکلی است و اصلاً واردش نشوید». پس ما دیدیم خودمان و مجموعه عوامل فنی خودمان اولین مشکل هستیم و حتی شنیدیم که همه می‌گویند : وارد نشوید که بسیار پیچیده‌ای است.

ما دل به دریا زدیم و گفتیم که گروهی کار ساخت و طراحی را شروع کند. حالا ما می‌خواهیم یک دکل به آنها سفارش دهیم؛ اینکه برای آنها صرف نمی‌کند که کلی مطالعه برای یک دکل انجام دهند و 30ـ20 میلیون تومان برای مطالعه و تحقیق و ساخت یک دکل هزینه کنند؛ مکافاتی داشتیم. تا بالاخره شرکتی حاضر به قبول این پروژه بشود.

همین طور بحث آنتن و فرستنده‌های تلویزیونی و رادیویی و سیستم نور و پروژکتور و ...

مشکل دوم پرداخت هزینه تحقیق بود که چه کسی باید آن را می‌پرداخت؟ این جا را هم گفتیم : علی ا...

ما قسمتی از آن را می‌پردازیم، تا ببینم نتیجه آن چه می‌شود؟ در این مورد مشکل قانونی وجود داشت که به چه نحوی باید این مبلغ را می‌پرداختیم؟ ما که از حاصل کار اطلاعی نداشتیم. خلاصه قانونی یا غیر قانونی، با مشکلات زیاد از درون و برون این مسیر را طی کردیم.

مقررات کشور حامی ساخت داخلی نیست، امروز هم تولید کنندگان با مشکلات کار می‌کنند. وارد کردن این اجناس از خارج ساده‌تر بود و متأسفانه این یک واقعیت تلخ است. سیستم بروکراسی داخل علاقه‌مند به واردات است، هیچ تردید نفرمایید، من واقعاً باید به همت این دوستان عزیزی که در بخش فنی سازمان غصه خوردند، فحش خوردند، گاهی هم تحقیر شدند، ولی رویشان کم نبود تا بتوانند این تجهیزات را در داخل بسازند، تحسین می‌کنم. چون خیلی اذیت شدند.

از نظر طعنه و این چیزهایی که در داخل وجود داشت به دوستان عزیزی که در دانشگاه خواجه نصیر و گروه جهاددانشگاهی این جسارت را داشتند که وارد این عمل بزرگ شوند، آفرین می‌گویم.

یک تعداد مهندس جوان متعهد و متخصص و مسلمان دور هم جمع می‌شوند و تصمیم می‌گیرند تا این کار را انجام بدهند و واقعاً خوب هم انجام دادند. اوایلی که این کارها انجام شده بود، ما در شوراهای خودمان که بحث می‌کردیم، می‌گفتیم: مگر امکان دارد؟!

این بنده‌های خدا این کار را انجام دادند، رادیوی ترانزیستوری خوبی با کیفیت بالا طراحی کردند، (100KW-50KW) را نصب کردیم و روی هم رفته بسیار خوب کار می‌کند. در چند نقطه از کشور این اولین جایی بود که یک گام بزرگتر برداشته شده است و بعد یک فرستنده 300KW را طراحی کردند. مهم این است که اینها دانش فنی این کار را بدست آورند و این جسارت نتیجه داد و کار واقعاً عظیمی است. اینها که به این فناوری مسلط شدند، حالا می‌توانند روی مگاوات هم کار بکنند. کما اینکه ما الان به دنبال این کار هستیم و من توصیه می‌کنم به برادر عزیزمان آقای دکتر منتظری رییس جهاددانشگاهی که بین فرق مختلف کاری که زیر نظرشان هستند، ببینند که کجاها کار مهم انجام می‌دهند؟ روی آن تمرکز کنند و مطمئن باشند که در بخش الکترونیک و قسمت رادیویی شما به دستاورد بزرگی رسیده‌‌اید، این بخشتان را دریابید و مورد حمایت قرار دهید.

من از همه دوستان عزیز تشکر می‌کنم و فکر می‌کنم همه ما باید قدردان زحمات اینها باشیم.

اما این مسأله ساخت تجهیزات در بخش‌های مختلف چه در سازمان ما و چه در کل کشور به نظر من به عوامل مختلفی امروزه مربوط است و اگر به آن بی‌توجهی کنیم، دیگر رخ نمی‌دهد. الان بیش از 70ـ60 شرکت در داخل کشور تجهیزات رادیویی و تلویزیونی را می‌سازند. اخیراً هم نمایشگاهی در سازمان صدا و سیما داشتیم. خوب اینها با مشکلاتی مواجه هستند:

1ـ مقررات عمومی کشور در بخش واردات ـ صادرات، گشایش اعتبار و وام گرفتن به نحوی است که اینها نمی‌توانند این طوری کار بکنند. باید کار تولیدکننده‌های داخلی را تسهیل کنیم و این به یک عزم عمومی در کشور نیازمند است.

2ـ مسأله اراده مدیریت‌هاست من فکر می‌کنم امروز کشور نیازمند این است که مدیریت ارشد کشور تا پایین تصمیم بگیرند که روی ساخت داخل مخصوصاً در آنجایی که ما مزیت نسبی داریم، بطور جدی به آن بپردازند. ما هر چه راجع به استقلال صحبت کنیم، استقلال اقتصادی و اینها تا واردش نشویم از دور داریم راجع به آن صحبت می‌کنیم و این با ارائه مدیران امکان‌پذیر نیست. چون اینقدر مقاومت در سیستم‌ها وجود دارد که این رخ نمی‌‌دهد. مدیران باید بدانند که ایران راهی جز این ندارد، ما باید این کار را انجام دهیم و امکانش هم وجود دارد. من در آن جلسه‌ای که با متخصصان در تهران داشتم، عرض کردم واقعا در زمینه صنایع الکترونیک ما پتانسیل و نیروی انسانی بسیار خوبی داریم. یعنی هر چقدر آدم باهوش هست می‌رود به بخش الکترونیک و اینها آدمهای با استعدادی هستند. مثلاً ببینید همین امسال در دانشگاه صنعتی شریف، نفرات اول ریاضی فیزیک همه به دانشکده برق گروه الکترونیک رفتند.

ما باید از این نیروی انسانی استفاده کنیم. اگر ما باور کنیم که می‌توانیم کار کنیم. واقعاً باید بپذیریم که می‌شود نمونه‌اش را ساختند. امروز شما راحت از بغلش می‌گذرید، من چون دست اندرکار این قضیه بودم، از اول می‌خندیدم. وقتی می‌گفتند جهاددانشگاهی خواجه نصیر می‌خواهد این را بسازد، می‌گفتم چند تا جوان تازه فارغ‌التحصیل شده فرستنده 100KW بسازند، اینکه نمی‌شود؟!! بنابراین باید مدیران باور داشته باشند و راه‌هایش را پیدا کنند و حمایت کنند و این سیستم بروکراسی ما که مانع است، فضایش را باز کنند تا این نسل انقلاب بتواند، رشد کند و مقررات کشور باید برای این کار آماده شود.

3ـ نکته سومی که می‌خواهم عرض کنم و با همه ارادتی که به مسئولین اقتصادی کشور دارم این است که اگر ما واقعاً بخواهیم، مستقل شویم، باید صادراتمان راه بیفتند. همیشه سمینار می‌گذاریم اما و مقرراتمان مانع صادرات است. این شرکت‌هایی که الان دارند تولیدات رادیویی ـ تلویزیونی می‌کنند، اگر یکی ـ دو سال دیگر هم همین طور جلو بروند و صادراتشان راه نیفتد، از بین می‌روند. مگر ما تا چقدر می‌توانیم محصولاتشان را بخریم؟ به هر حال ما یک حدی داریم اینها به سیستم خارج از کشور باید وصل شوند، باید یک مدتی اینها را باغبانی و حمایتشان کرد.

وقتی که شوروی سابق فروپاشی کرد و این کشورهای کوچک بوجود آمدند، حالا شما دو تا سیاست را مقایسه کنید، ببینید چه کسی برنده شد: ترکها آمدند به هر کسی که به این کشورها چیزی صادر می‌کرد کلی امتیازات قائل شده و جایزه و امکانات و معافیتها دادند. ما هم ولش کردیم، یعنی تسهیلات ندادیم. ولی حالا بروید، ببینید که بازارهایشان را چه کسانی در دست گرفته‌اند. یعنی شما فکر می‌کنید که ما در مبل سازی از ترکها پایین‌تر هستیم؟ آیا واقعاً این جوری است؟ حالا بیایید و ببینید در بازارهای کشورهای آسیای میانه مبل‌های کجا را می‌خرند؟ و هکذا.

پس آنها فهمیدند و حمایت کردند، ما نباید توی این قضیه تنگ نظر کنیم. اگر یک شرکتی برای صادرات رفت، خوب معلوم است که برای سودش رفته است ما نباید تنگ نظری کنیم، بلکه باید تشویق کنیم و برای ما باید مهم باشد که یک کشوری توانست امسال یک میلیون دلار صادرات کند. باید برای آن جشن بگیریم، چطور ما وقتی که یک توپ به گل تبدیل می‌شود کلی جشن می‌گیریم، ولی یک شرکت که صادرات یک میلیونی می‌کند جشن نمی‌گیریم؟! خوب معلوم است تا وقتی که این طوری است، همان گل زدن برایمان مهم است!

ما در این زمینه حتماً باید سیاستهای تشویقی و تسهیل کننده برای صادرات داشته باشیم و گرنه همین شرکت‌هایی که الان به آنها فخر می‌کنیم که این شرکتها تجهیزات متنوع رادیو و تلویزیونی را می‌سازند از بین می‌روند.

همان طوری که جناب آقای مهندس اکبری گفتند، ما خوشحالیم که ظرف 6ـ5 سال حدود 80ـ70 درصد تجهیزات ما را در داخل می‌سازند. حالا کسی توقع ندارد که IC در داخل بسازند چون در دنیا تولید آنها بسیار زیاد است.

4ـ نکته دیگری که به نظر من نه تنها به بخش اقتصادی بر نمی‌گردد همان طوری که جناب آقای موسوی هم اشاره فرمودند به یک نوع وفاق ملی و وحدت فکری در جامعه برمی‌گردد، این هم مهم است. جنس آن اقتصادی نیست، ولی ذهنها را به سمت دیگری می‌برد. تا وقتی که مسأله اصلی ما در کشور این چیزها نشود، نباید توقع داشته باشیم، که اینها پیشرفت بکنند.

من امیدوارم دوستان عزیزی که در این جهاد اسلامی در بخش تولیدات صنعتی قیام کردند، تلاش کننده و با همین همت و استواری راه خودشان را ادامه بدهند و مدیران فنی سازمان صدا و سیما هم حامی آنها باشند و مشکلات آنها را دانه به دانه بیابند و رفع کنند تا در آینده شاهد کارهای عظیم‌تر آنها باشیم.

از همه دوستان مخصوصاً بعضی از برادران در حوزه فنی مانند آقای کهزادی، آقای اکبری و دوستانشان که می‌دانم خیلی دل مشغولند، تقدیر و سپاس‌گزاری میکنم برای همه شما عزیزان آرزوی خیر می‌کنم و شما را به خدای سبحان می‌سپارم.

والسلام علیکم و رحمه ا...


 
کلیه حقوق این وب سایت متعلق به جهاد دانشگاهی واحد خواجه نصیرالدین طوسی می باشد .

All Rights Reserved :: Copyright 2008 - 2017 ::